STAN PRAWNY NA 8 KWIETNIA 2026

Regulacja art. 35 Ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych wskazuje, że dotacje otrzymywane przez niepubliczne przedszkola są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej.

Regulacja ta wymienia szczególną kategorię wydatków, na które mogą być przeznaczone dotacje, a są to wydatki bieżące. Ustawa definiuje również ten typ wydatków, wskazując w art. 35 ust. 2, że przez wydatki bieżące należy rozumieć wydatki bieżące budżetu jednostki samorządu terytorialnego, o których mowa w art. 236 ust. 2 Ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, czyli wydatki budżetowe niebędące wydatkami majątkowymi. Z kolei wydatki majątkowe, jak wskazuje art. 124 ust. 4 tego aktu, obejmują:

• wydatki na zakup i objęcie akcji oraz wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego,
• wydatki inwestycyjne państwowych jednostek budżetowych oraz dotacje celowe na finansowanie lub dofinansowanie kosztów inwestycji realizowanych przez inne jednostki.

Ogólnie rzecz biorąc, za wydatki bieżące można uznać inne wydatki. Oczywiście tak sformułowana definicja nie jest szczególnie przejrzysta, dlatego spróbujmy odwołać się do istniejącego orzecznictwa, aby ustalić, jakie wydatki można finansować z dotacji jako wydatki bieżące.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w Wyroku z dnia 17 kwietnia 2024 r. (I SA/Ol 95/24) stwierdził, że wydatki opisane na fakturach m.in. jako: „remont przedszkola”, „remont oddziału przedszkolnego”, „prace remontowe”, „wymiana posadzek” czy „montaż windy” nie stanowią wydatków bieżących w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 1 Ustawy o finansowaniu zadań oświatowych oraz art. 236 ust. 2 Ustawy o finansach publicznych. Nie mieszczą się też w kategorii wydatków na zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wymienionych w art. 35 ust. 1 pkt 2 Ustawy o finansowaniu zadań oświatowych. Stosownie do art. 236 ust. 2 Ustawy o finansach publicznych do wydatków bieżących można zaliczyć wydatki dotyczące remontu środków trwałych, w przeciwieństwie do wydatków poniesionych na ulepszenie środków trwałych, które należy utożsamiać z wydatkami inwestycyjnymi.

Sąd zauważył, że pojęcia remontu oraz ulepszenia środków trwałych nie mają definicji legalnych na gruncie przepisów Ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, w związku z czym pojęcia te należy odczytywać przy uwzględnieniu pierwszeństwa wykładni językowej. Według Słownika języka polskiego (http://sjp.pwn.pl) remont oznacza doprowadzenie jakiegoś budynku lub urządzenia do stanu używalności. Podobnie, zdaniem sądu, należy postąpić w celu ustalenia językowego znaczenia poszczególnych postaci ulepszenia środków trwałych, które – według słownika – są dokonywaniem zmian w budowie czegoś, zmianą istniejącego stanu na inny, przy czym:

• rozbudowa – oznacza powiększenie budowli lub obszaru już zabudowanego,
• rekonstrukcja – odtworzenie czegoś na podstawie zachowanych fragmentów,
• adaptacja – przystosowanie czegoś do innego użytku niż było przeznaczone,
• modernizacja – unowocześnienie i usprawnienie czegoś.