OPUBLIKOWANO: 6 GRUDNIA 2016
Zapobieganie niedostosowania społecznego dzieci i młodzieży
Zapobieganie niedostosowaniu społecznemu dzieci i młodzieży oraz wspomaganie w tym szkół to jedno z ważniejszych, o ile nie priorytetowych zadań poradni psychologiczno-pedagogicznej, ugruntowanych przepisami i aktami prawnymi. Problemy, jakie obejmuje zagrożenie niedostosowaniem społecznym, są nadal aktualne, zmieniają się tylko niektóre okoliczności, spowodowane rozwojem cywilizacyjnym. Każdy człowiek, niezależnie od wieku, oczekuje w życiu bezpieczeństwa, świata, który rządzi się jasnymi, przejrzystymi zasadami, umożliwiającymi przewidywalność i poczucie sprawiedliwości. Przyczyn niedostosowania społecznego możemy dopatrywać się przede wszystkim poprzez pryzmat rodziny, szkoły i środowiska rówieśniczego, ponieważ są to trzy środowiska wywierające największy wpływ na dzieci i młodzież.
Młody człowiek, poprzez aktywny i kontrolujący udział rodziców w jego życiu na co dzień, czuje się nie tylko bezpiecznie, ale także spełnia potrzebę akceptacji i uznania, miłości oraz solidarności. Rodzina jest opoką i fundamentem prawidłowego rozwoju młodego organizmu. Dlatego też zaburzone życie rodzinne, w którym pojawiają się rożnego rodzaju patologie, począwszy od kłótni, poprzez bójki, eurosieroctwo, separacje, rozwody, traumatyczne przeżycia dotyczące śmierci w rodzinie i wiele innych zdarzeń niosących za sobą negatywne emocje, rujnują świat dopiero co rozwijającego się człowieka. Wielu osobom niedostosowanie społeczne kojarzy się automatycznie z patologiczną rodziną, gdzie właściwie już od kołyski dziecko narażone jest np. na zagrożenia karami cielesnymi, psychicznymi, alkoholizmem, narkomanią, a w skrajnych przypadkach wykorzystywaniem seksualnym. Jednak niedostosowanie społeczne charakteryzuje się dysfunkcjami, które nie w każdym przypadku dotyczą rodzin z tzw. marginesu, co daje do myślenia i nasuwa pewne wnioski, iż mamy do czynienia z kryzysem w wychowywaniu, destrukcją autorytetów i w konsekwencji zachowaniem opozycyjno-buntowniczym. Taki młody człowiek buntuje się przeciw wszelkim normom i wartościom społecznym, często słabną więzi rodzinne, narasta frustracja spowodowana niemożnością zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, brakiem perspektyw na przyszłość. Nieświadomi konsekwencji rodzice popełniają wiele błędów w wychowywaniu swoich dzieci, odpuszczają sobie i nie poświęcają im zbyt wiele czasu, zaniedbują i nie interesują się ich osiągnięciami w szkole lub tym, jakie mają zainteresowania. Brak komunikacji, nieumiejętność rozmowy, wychowywanie w zbyt dużej swobodzie albo stawianie zbyt wygórowanych wymagań są z całą pewnością drogą do porażki wychowawczej. Rodzice początkowo nie zauważają problemu, umykają im pierwsze oznaki złego zachowania, kiedy jednak się budzą, często dopatrują się winy w szkole, w złym towarzystwie rówieśniczym.
Działania profilaktyczne
