OPUBLIKOWANO: 13 STYCZNIA 2016
Nieśmiałe dziecko
Nieśmiałość jest doświadczeniem uniwersalnym, jednakże jest bardziej powszechna wśród dzieci w wieku szkolnym niż wśród dorosłych, ponieważ dorośli w większości potrafią ją przezwyciężyć. Obejmuje ona szerokie kontinuum psychologiczne – od okazjonalnego uczucia skrępowania w obecności innych ludzi aż do okresów silnego lęku, wpływającego destrukcyjnie na funkcjonowanie jednostki.
Dziecko nieśmiałe jest trudne w kontakcie z powodu obaw, ostrożności lub nieufności. Izoluje się, przejawia lęk przed ludźmi, szczególnie tymi, którzy z jakiegoś powodu mogą być emocjonalnie zagrażający, tzn. z powodu ich obcości, nieprzewidywalności, posiadania władzy czy bycia odmiennej płci. Nieśmiałość utrudnia poznawanie nowych ludzi, zawieranie przyjaźni, przeszkadza w obronie własnych praw i wyrażaniu opinii, przyczynia się do przeżywania zakłopotania i nadmiernego przejmowania się swoimi reakcjami, utrudnia precyzyjne myślenie i skuteczne porozumiewanie się. Mogą jej towarzyszyć stany negatywne, tj. lęk, depresja i osamotnienie.
Objawy
Do głównych objawów nieśmiałości należą:
- trudność z nawiązaniem kontaktu wzrokowego,
- powściągliwość,
- niechęć do wypowiadania się,
- małomówność,
- brak swobody w mówieniu,
- cichy głos,
- czerwienienie się,
- drżenie rąk,
- pocenie się,
- wzmożony puls,
- uczucie zażenowania, zakłopotania i skrępowania.
Osoby nieśmiałe często posiadają dosyć dużą samoświadomość. Są introwertyczne i mają skłonność do autoanalizy.
Przyczyny
