ZAKTUALIZOWANO: CZERWIEC 2018

Terminowe umowy o pracę – nowe przepisy

Podstawa prawna:

• Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 817 ze zm.),
• Ustawa z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie Ustawy Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1220).

22 lutego 2016 r. weszła w życie nowelizacja Kodeksu pracy, która w sposób radykalny zmieniła zasady zawierania terminowych umów o pracę, co realizuje podnoszony od dłuższego czasu w debacie publicznej postulat ograniczenia możliwości stosowania w zatrudnieniu umów czasowych. Konieczność tego rodzaju zmian uzasadniana była m.in. tym, że wśród państw Unii Europejskiej, Polska byłą dotychczas krajem, w którym takie umowy mają szczególnie duży udział w ogólnej liczbie kontraktów pracowniczych, a także, że konieczne jest podjęcie działań w kierunku poprawy stabilności zatrudnienia. Opierając się na tych założeniach, 25 czerwca 2015 r. Sejm RP przyjął Ustawę o zmianie ustawy Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw, zasadniczo zmieniającą regulacje dotyczące zawierania umów terminowych.

Pierwsza z najistotniejszych zmian to zmniejszenie do trzech rodzajów umów o pracę. I tak, zgodnie nowym brzmieniem art. 25 Kodeksu pracy, dopuszczalne jest zawieranie tylko trzech rodzajów umów o pracę, a mianowicie: na okres próbny, na czas nieokreślony albo na czas określony. Zniknęła zatem umowa na czas wykonywania pracy, jednakże jeżeli taka umowa została zawarta przed zmianą przepisów, zastosowanie mają regulacje sprzed nowelizacji – umowy tej nie można wypowiedzieć.

Jeśli chodzi o umowy terminowe, aktualnie ustalono jako zasadę, że u danego pracodawcy pracownik będzie mógł być zatrudniony na czas określony przez okres nie dłuższy niż 33 miesiące i na nie więcej niż trzech tego rodzaju umowach. Be znaczenia jest teraz zatem, w przeciwieństwie do stanu przed nowelizacją, czy między kolejnymi umowami następowała przerwa i jak długo ona ewentualnie trwała. Znaczenie będzie miało bowiem tylko to, że umowy nawiązywane są między tym samym pracownikiem i pracodawcą. Co ciekawe, nowe brzmienie art. 251 § 3 Kodeksu pracy przesądza, że aneksowanie umowy terminowej w celu przedłużenia okresu jej trwania będzie równoznaczne z zawarciem kolejnej umowy terminowej, co uniemożliwi też obchodzenie zasady, że czwarta umowa będzie umową na czas nieokreślony.