Efekty i korzyści płynące z arteterapii

W wyniku procesu twórczego u osoby tworzącej:

• zostają uwolnione i odreagowane nagromadzone emocje,
• zmniejsza się poziom napięcia, w tym napięcia ciała,
• zostaje uaktywniona sfera komunikacji niewerbalnej,
• wzmacnia się poczucie sprawstwa i bezpieczeństwa,
• zwiększa się poziom samowiedzy i akceptacji siebie,
• wzmaga się świadomość motywów własnych działań i zachowań,
• uaktywnia się ekspresja samego siebie i spontaniczność.

Arteterapia pozwala na:

• rozwijanie własnych działań twórczych,
• pozawerbalne porozumiewanie się,
• uzewnętrznienie świata własnych przeżyć i odczuć,
• zaspokajanie potrzeb: akceptacji, bezpieczeństwa, współuczestniczenia, bycia rozumianym i docenianym,
• zrozumienie własnych pragnień i potrzeb,
• pobudzenie sensoryczne – wielozmysłowe postrzeganie świata,
• poznawanie innych – zmiana optyki widzenia swoich problemów,
• akceptacja siebie i innych,
• kreowanie przestrzeni, poznawanie dystansu i granic,
• tworzenie pozytywnych nawyków i reakcji,
• relaks, przyjemność, odpoczynek.

Arteterapia, jak podano wyżej, to inaczej terapia przez sztukę. Ma wiele form. Te różne formy ekspresji twórczej służą celom rozwojowym i korekcyjnym. Arteterapia, w zależności od potrzeb, może wspomagać proces psychoterapeutyczny, być ścieżką rozwoju osobistego, ofertą dla osób bez poważniejszych zaburzeń emocjonalnych, zainteresowanych odkrywaniem swoich uzdolnień, poszukujących sensu życia i wartości duchowych.

Korzenie arteterapii są równie stare jak kultura. W pierwotnej religii ludzkości – szamanizmie – uzdrawiające rytuały odzyskiwania utraconej duszy odbywały się podczas transowych tańców przy wtórze instrumentów perkusyjnych. Terapeutyczną wartość sztuki doceniono także w antycznej Grecji „Eskulap sam polecał muzykę w celu leczenia problemów emocjonalnych. Platon uważał ją za lek dla duszy, wnoszący ład, piękno i dyscyplinę. Gdy dusza traciła tę harmonię, taniec i muzyka przywracały jej porządek. Arystoteles uważał muzykę za cenny instrument katharsis, a Pitagoras wykorzystywał taniec i muzykę do leczenia psychicznie chorych pacjentów" (Danuta Koziełło, Taniec i psychoterapia, KMK Promotions, Poznań 2002).

Współcześnie arteterapia wyodrębniła się jako profesja w latach 60. XX wieku. Jej rozwój w swoich początkach był silnie związany z psychoanalizą. „Freud przedstawił hipotezę, że symbole reprezentują utracone wspomnienia i na skutek intrapsychicznego stresu pojawiają się poprzez sny i twórczość artystyczną. Według niego za pomocą symbolu można przekazać przepełnione niepokojem treści, chroni on też jednostkę przed odczuwaniem lęku. Jung dowodził, że symbole stanowią osobiste doświadczenie, które jest tylko częściowo ukształtowane. Wskazywał też, że kreatywność jest głównym elementem procesu leczenia i przypisywał szczególne znaczenie obrazom w formie archetypów o znaczeniu uniwersalnym" (G.D. Oster, P. Gould, Rysunek w psychoterapii,